Loading...

De gouden engel

familiegeschiedenis

In 2008 begon ik met het schrijven van de familiegeschiedenis van Treeske. Zij is een vriendin van mijn moeder en heeft een woelig leven achter de rug. Ze las enkele van mijn verhalen en vroeg aan mij haar te helpen om haar levensverhaal op papier te zetten. Ik zei ja zonder echt te weten waar ik aan begon.

Druppelsgewijs kreeg ik antwoord op mijn vele vragen en zij diste pittige verhalen op met dramatische details over het leven van haar ouders, haar halfbroer en biologische broer en zijn dochter. Over haarzelf hoorde ik aanvankelijk nog vrij weinig. Naarstig zocht ik naar de vorm. Hoe zou ik dit familieverhaal moeten gaan vertellen? Ik schreef geforceerde opzetjes, die allemaal niet werkten maar me wel verder bracht het schrijfproces. Begin oktober 2008 ontmoette ik haar de eerste keer, nadat we al ruim drie maanden intensief hadden gemaild.
Ik vroeg haar toen: 'Waar sta jij in deze familie waarin zoveel geschiedenissen zich lijken te herhalen?'
Ze dacht even na en zei fijnzinnig: 'Misschien is dat mijn verhaal. Ik ben uit de gesloten cirkel van de zich herhalende patronen gestapt.'

Fragment:
Treeske zat op haar slaapkamertje en rook de geur van verbrand papier. Ze liep de huiskamer in, waar haar stiefmoeder naast de kachel zat. Zeer doelbewust met een haast satanisch genoegen schoof ze de tekeningen van Treeskes moeder in het vuur. Steeds wachtte ze even, tot de rode gloed bijna was gedoofd en de tekeningen verkoold opkrulden tot dunne flinters. Dan greep ze een nieuw stapeltje tekeningen, houtskoolschetsen, ontwerpen van meubels, zelfs haar olieverfschilderijen, alles en alles smeet ze in het vuur.
                'Wat doe je?' vroeg Treeske, naar adem happend.
                'Opruimen, hier heeft niemand meer wat aan.'
                'Maar die zijn van mij, van ons?'
                'Wie zegt dat?'

Doodstil bleef Treeske staan, innerlijk verscheurd, trillend van woede, niet in staat een woord uit te brengen door dit grote onrecht.