Recente
column over mijn leven in een Spaans bergdorp
De onontbeerlijke leegheid van het bestaan
‘Wat doe je daar in zo’n afgelegen en stil bergdorp,’ wordt me vaker wel dan niet gevraagd.
‘Ja, het is de dood in de pot hier,’ antwoord ik dan en lach hartelijk. ‘Het is saai, stil er gebeurt hier niks. Tenzij je er voor openstaat.‘
‘Ik zou wegkwijnen in zo’n leeg bestaan,’ hoor ik ook wel eens. Of: ‘Leuk voor een paar weken, maar jaar in jaar uit, mij niet gezien.’
Ik heb afgeleerd om nu hele verhandelingen over saaiheid te gaan houden. Maar waar het op neerkomt is het volgende. Het zit hem juist in de kleine dingen, de momentopnames maken een leven waardevol.
Neem deze: een uur geleden speelde het volgende toneelstukje zich op mijn voordeurdrempel af. Solédad, de plaatselijke zigeunerin, is moddervet. Ieder pondje gaat door haar mondje, en dat zijn heel veel pondjes op een dag. Haar benen staan krom onder haar gewicht en haar voeten zijn te klein in verhouding tot de rest. Moeizaam trekt ze zich dagelijks door de steile straten omhoog, een emmer melk bungelt aan haar arm want haar broodmagere man is de hoeder van een tiental geiten. De roffel die ze zojuist op onze voordeur losliet deed denken aan een klein bombardement. Gehaast opende ik de deur, me voorbereidend op het vreselijkste nieuws van de dag.
Onnodig. Voor me stond Solédad met haar olijk twinkelende roetzwarte ogen. Haar kin hing in plooien op haar geweldige boezem, haar enorme wangen waren rood van de inspanning en deden me ook nu weer denken aan rauwe hamlappen.
Ze schreeuwde: ‘Hola, tijd niet gezien, hoe gaat het met je?’
‘Goed. Met jou ook?’ vroeg ik.
‘Goed, ja goed, gracias.’
‘Mooi.’
‘Nou, ik ga weer. Adios.’
Ze draaide zich om en schuifelde, als een ongeschreven gedicht, langs onze gevel de straat verder af. Glimlachend keek ik haar na en sloot de deur.